Зәбур 119

¹ «Жуқириға чиқиш нахшиси» Бешимға күн чүшкәндә мән Пәрвәрдигарға нида қилдим; У маңа җавап бәрди.

² И Пәрвәрдигар, җенимни ялған сөзләйдиған ләвләрдин, Алдамчи тилдин қутулдурғайсән.

³ Саңа немә берилиду, Саңа немә қошулуши керәк, Әй алдамчи тил?

⁴ — Палван атқан өткүр оқлар, Арча чоғлири саңа тәгсун!

⁵ Мәшәк диярида мусапир болуп яшиғинимға, Кедар чедирлири арисида турғинимға һалимға вай!

⁶ Мән течлиққа өчләр арисида узундин буян туруватимән;

⁷ Мән течлиқпәрвәрмән; Бирақ гәп қилсам, улар урушимизла, дәйду.