ἁμάρτημα, (ος, τό (from ἁμαρτέω equivalent to ἁμαρτάνω cf. ἀδίκημα, ἀλίσγημα), a sin, evil deed, ("Differunt ἡ ἁμαρτίαet τό ἁμάρτημαut Latinorum peccatus et peccatum.Nam τό ἁμάρτημαet peccatum proprie malum facinus indicant; contra ἡ ἁμαρτίαet peccatus primum peccationem, τόpeccare, deinde peccatum, rem consequentem, valent." Fritzsche; see ἁμαρτία, at the end; cf. also Trench, § lxvi.): Mar_3:28, and (L T Tr text WH) 29; Mar_4:12 (where G T Tr text WH omits; L Tr marginal reading brackets τά ἁμάρτημα); Rom_3:25; 1Co_6:18; 2Pe_1:9 (R (L WH text Tr marginal reading) ἁμαρτιῶν). In secular authors from Sophocles and Thucydides down; (of bodily defects, Plato, Gorgias 479 a.; ἁμάρτημα μνημονικόν, Cicero, ad Att. 13, 21; ἁμάρτημα γραφικόν, Polybius 34, 3, 11; ὅταν μέν παραλόγως ἡ βλάβη γένηται, ἀτύχημα. ὅταν δέ μή παραλόγως, ἄνευ δέ κακίας, ἁμάρτημα. ὅταν δέ εἰδώς μέν μή προβουλευσας δέ, ἀδίκημα, Aristotle, eth. Nic. 5, 10, p. 1135{b} , 16f).

ἁμάρτημα hamartēma 4x an error; sin, offence, Mar_3:28 ; Mar_4:12 ; Rom_3:25 ; 1Co_6:18

ἁμάρτημα , -τος , τό ( < ἁμαρτεῖν , v. supr .), [in LXX for H2403 , H5771 etc.;] an act of disobedience to divine law ( Lft., Notes , 273), a sinful deed, a sin: Mar_3:28-29 , Rom_3:25 , 1Co_6:18 , 2Pe_1:9 , WH , mg .; αἰώνιων ἀ . ( DCG , i, 788a), Mar_3:29 (for exx . from Papyri, v . MM , VGT , s.v. ).† SYN.: ἀγνόημα G51 , ἁμαρτία G266 , ἀνομία G458 , ἀσέβεια G763 , ἥττημα G2275 , παράβασις G3847 , παρακοή G3876 , παρανομία G3892 , παράπτωμα G3900 (ν . Cremer , 100; Tr., Syn. , § lxvi; DB , iv, 532; DCG , l.c .; Westc , Eph., 165 f .).

ἁμάρτημα [page 25] In P Oxy I. 34 iii. 13 (cf. under ἁμαρτάνω ) we read τοὺς παραβάντας καὶ τοὺ [ς ] διὰ ἀπειθίαν κ [αὶ ] ὡς ἀφορμὴν ζητοῦντας ἁμαρτημάτω [ν ] τειμωρήσομαι , any persons who violate it, whether from mere disobedience or to serve their own nefarious purposes, will receive condign punishment. The substantive is also found in conjunction with ἀγνόημα (see s.v. ) in P Tebt I. 5 3 (B.C. 118) and BGU IV. 1185 7 (late i/B.C.) : cf. P Par 63 xiii. 2 ff. , a letter of Ptolemy Euergetes II. (B.C. 165), ἀπολελυκότες πάντας τοὺς ἐνεσχημένους ἔν τισιν ἀγνοήμασιν ἢ ἁμαρτήμασιν κτλ . See also BGU IV. 1141 8 , quoted under ἁμαρτάνω , and P Flor II. 162 10 (midd. iii/A.D.) τὰ παλαιά σου ἁμαρ [τ ]ήματα ἐπεξελεύσε [ω ]ς τεύξεται .

ἁμάρτημα [Etym: ἁμαρτάνω] "a failure, fault, sin", Soph. , Plat. "a bodily defect, malady", id=Plat.

ἁμάρτημα, -τος, τό (ἁμαρτεῖν, see supr.), [in LXX for חַטָּאָה, עָוֺן etc. ;] an act of disobedience to divine law (Lft., Notes, 273), a sinful deed, a sin: Mrk.3:28-29, Rom.3:25, 1Co.6:18, 2Pe.1:9, WH, mg.; αἰώνιωv ἀ. (DCG, i, 788a), Mrk.3:29 (for exx. from π., see MM, VGT, see word).† SYN.: ἀγνόημα, ἁμαρτία, ἀνομία, ἀσέβεια, ἥττημα, παράβασις, παρακοή, παρανομία, παράπτωμα (ν. Cremer, 100; Tr., Syn., § lxvi; DB, iv, 532; DCG, l.with; Westc, Eph., 165 f.) (AS)