Зәбур 147

¹ Пәрвәрдигарни махтаңлар, и Йерусалим; Худайиңни мәдһийилә, и Зион.

² Чүнки У дәрвазилириңниң тақақлирини мәһкәм қилиду; Сениңдә туруватқан пәрзәнтлириңгә бәхит-бәрикәт бәрди.

³ У чәт-чегаралириңда арам-течлиқ жүргүзиду, Сени буғдайниң есили билән қанаәтләндүриду.

⁴ У Өз әмир-бешарәтлирини йәр йүзигә әвәтиду; Униң сөз-калами интайин тез жүгүриду.

⁵ У ақ қарни жуңдәк бериду, Қиравни күлләрдәк тарқитиду.

⁶ Униң музини нан увақлиридәк қилип парчиливетиду; Униң соғуғи алдида ким туралисун?

⁷ У сөзини әвәтип, уларни еритиду; Униң шамилини чиқирип, суларни аққузиду.

⁸ У Өз сөз-каламини Яқупқа, Бәлгүлимилирини һәм һөкүмлирини Исраилға аян қилиду;

⁹ У башқа һеч бир әлгә мундақ муамилә қилмиғандур; Униң һөкүмлирини болса, улар билип баққан әмәс. Һәмдусана!