مزامیر 137

1 نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم. 2 بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود. 3 زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.» 4 چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟ 5 اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند. 6 اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم. 7 ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!» 8 ‌ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی! 9 خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.